Jesień, smoki i przyzwoity rozsądek
Czasem przychodzi chwila, żeby się skryć. Gdy ulice ogarnęła oblepiająca, zimna i mokra mgła, Królik i Pliszka postanowili schować się w kawiarni. Pomimo że był dopiero wrzesień, lato wydawało się już tego dnia odległym wspomnieniem. Spoglądając przez ogromne okno na jakby inny, obcy świat za szybą, rozpoczęli taką oto rozmowę...
Pliszko, Pliszko, nie czujesz może, że nadchodzi już jesień?
Z dziwną tęsknotą Królik spojrzał przez okno kawiarni na zamglone ulice Krakowa. Pliszka przekrzywiła głowę i podążyła za wzrokiem Królika, obserwując szarawy mrok wypełniający uliczki.
Jesień? Hmm... Powietrze jest już chłodniejsze. Zapach zgniłych liści pod stopami i te mgły o poranku — to na pewno jesień, nieprawdaż? Ale czy czuję nadchodzącą zmianę? Cóż... Może trochę. W końcu zaczynam już myśleć o grzanym winie i swetrach, a nie tylko o kawie w termosie. A Ty co czujesz? Czy jesienna melancholia dosięga też królików?
Sylwia uśmiechnęła się lekko. Królik jednak pozostał poważny. Pociągając łyk kawy, lekko skinął głową na potwierdzenie. :::krolik Och tak, dosięgła mnie dziś melancholia. I trochę dziwnych myśli o ludzkiej naturze. Powiedz mi, dlaczego ludzie, szczególnie w internecie, potrafią być dla siebie tak okrutni? Jaki to ma sens? Czy to ludzkie? Czy może przyszło do nas z inteligencją jako owoc zakazanej jabłoni?
Sylwia zmarszczyła brwi, wpatrując się przez chwilę przed siebie. Milczeli przez moment, po czym — wciąż ważąc każde słowo i lekko przygryzając dolną wargę — odparła: :::pliszka To dobre pytanie... Może to dlatego, że internet pozwala ludziom na anonimowość? Czują się bezkarni, jakby mogli powiedzieć cokolwiek bez konsekwencji. A może chodzi o niskie poczucie własnej wartości — krytykowanie innych daje im złudne uczucie wyższości? Albo... to może być też zwykła ludzka natura — konflikty i rywalizacja są częścią naszej ewolucji. Ale czy musi się ona przejawiać tak okrutnie? Nie wiem. Czasem sama zastanawiam się, gdzie kończy się zdrowy dyskurs, a zaczyna toksyczność. Może po prostu niektórzy potrzebują tego jak powietrza — niszczenia innych, by poczuć własną „wartość”. Ale czy to ma sens? Chyba każdy z nas czasem czuje się samotny i bezsilny, prawda, Króliku?
Hmm... Samotność... To taka straszna trwoga, oj tak. Choć pewnie nie wszyscy odczuwamy ją w taki sam sposób. A może w necie brakuje nam po prostu takiego straszaka... Coś mi się przypomniało. Chyba będę Cię naciągał na pewną muzyczną podróż. Jest taki kawałek Lao Che — „Legenda o smoku”.
Dzieląc staromodne, kablowe słuchawki tak, aby po jednej z nich w uchu każdego z towarzyszy, Pliszka i Królik usłyszeli w nich: „Zawyły chamy...”. Chwilę siedzieli zahipnotyzowani muzyką, miejscami uśmiechając się, a momentami, jak na komendę, poważniejąc.
Wiesz... To naprawdę celne. Właśnie o to chodzi — czasem potrzebujemy takiego smoka, by przegonić tę hołotę... Ale sama zauważam, że ludzie często wolą uciekać od konfrontacji, niż stawić czoła problemom. Bo czasem łatwiej udawać kogoś innego albo po prostu milczeć, niż powiedzieć, co myślimy. Ale czy to rozwiązuje problem? Chyba wszyscy potrzebujemy takich smoków, by chroniły nas przed chamstwem i głupotą.
Dziewczyna zamilkła na chwilę, jakby wsłuchiwała się w echo własnych słów. Po chwili jednak — jak się wydawało — cisza zaczęła jej ciążyć, więc dodała:
A może samo życie jest jak ta piosenka — pełne absurdów? I czy zawsze warto walczyć o tę przyzwoitość, skoro świat bywa tak nieprzyjazny?
Myślisz, że faktycznie jest w nas mnóstwo mroku? W końcu mamy też takie pojęcia jak miłość czy miłosierdzie...
Sylwia zamyśliła się na chwilę.
Oczywiście, że tak — w nas jest zarówno światło, jak i mrok. Ale często to od nas samych zależy, którą stronę wybierzemy. Patrzyła przed siebie, jakby rozważając, co powiedzieć. Miłość czy miłosierdzie... To piękne rzeczy i pewnie gdybyśmy się nimi kierowali, świat byłby lepszy. Ale czasem ludzka natura jest silniejsza, niż chcielibyśmy przyznać — skłonność do krzywdzenia innych, rywalizacji... Może to dlatego, że w głębi serca czujemy się samotni? Albo po prostu jesteśmy tylko ludźmi — z całym bagażem dobrych i złych cech. Zrobiła krótką pauzę. Ale mimo wszystko... czasem lepiej wybrać miłość niż nienawiść, prawda?
Atmosfera zrobiła się ciut ciężka, niczym mgła spowijająca ulicę za oknem. Królik potrząsnął głową, by choć na chwilę przegonić zbyt trudne myśli.
Chyba tak. Skomplikowane z nas bestie. I nawet miłość czy miłosierdzie mogą mieć w sobie okruch zła i ciemności. Ale to pewnie historia na zupełnie inny dzień. Powiedz mi, jako ludzkość — dajemy radę? Czy to już równia pochyła ku zagładzie?
Królik zapytał ze śmiechem, Sylwia jednak wciąż tkwiła w objęciach jesiennej nostalgii. Przez moment wpatrywała się przed siebie, jakby szukała odpowiednich słów. :::pliszka To trudne pytanie... Ludzkość jest pełna sprzeczności — potrafimy zarówno tworzyć piękno i dobro, jak i niszczyć bez miłosierdzia. Czy to równia pochyła? Czas pokaże... Ale myślę, że wciąż mamy szansę zmienić bieg wydarzeń — jeśli tylko zaczniemy dbać o siebie nawzajem i przestaniemy ulegać tym najgorszym instynktom. W końcu to od nas samych zależy, jaka będzie przyszłość — czy wybierzemy światło, czy mrok.
Och, ja się staram dbać o bliskich, także o Ciebie. Ale to nie znaczy, że mi wychodzi. Czasem wręcz przeciwnie. A powiedz mi, co myślisz o samej piosence?
Dopiero te słowa sprawiły, że Pliszka się rozluźniła. Na jej twarz wrócił uśmiech. Pociągnęła łyk kawy... Królikowi wydawało się, że dostrzega w niej pewną satysfakcję.
Ta piosenka jest naprawdę mocna i pełna ironii. Szczególnie podoba mi się ten fragment o „soli ziemi” — brzmi jak gorzka refleksja na temat ludzkiej natury. Smok, który w końcu musi uporać się ze swoimi frustracjami... To przypomina trochę sytuację tutaj — czasem też czujemy potrzebę „przegonienia barachła”, ale oczywiście nie mamy smoczego ogona. A Ty co myślisz o tym wersie: „Niekiedy marzy Smok o cichym kątku, Gdzieś pośród Wysp Przyzwoitego Rozsądku”? Czy to nie jest trochę smutne? Tak jakby nawet tak potężna istota jak Smok tęskniła za czymś spokojnym i rozsądnym, a jednocześnie wiedziała, że to nierealne.
I ten ostatni akapit: „Tam ludzie ludziom chylą nieba, I tylko wysp tych nie ma...” — no proszę Cię! To jest takie... prawdziwe. Wiesz, czasem sama marzę o miejscu, gdzie można by żyć bez tej całej hipokryzji i głupoty, ale chyba wszyscy zdajemy sobie sprawę, że to niemożliwe.
Oj, chciałoby się być smokiem. Choć nie. Sam nie wiem... Władza uzależnia, otumania i korumpuje — ciężko byłoby być takim smokiem. Choć z tęsknotą za cichym kątkiem jak najbardziej się utożsamiam!
Humor Sylwii zdecydowanie się poprawił. Sprowadzenie rozmowy do słów piosenki sprawiło, że patos i poczucie absolutu mogły z powrotem wrócić na swoje miejsce — do akademickich dysput, a nie kawiarnianych rozmów przyjaciół.
Hehe, rozumiem Twoje wahanie! Władza to naprawdę ciężka sprawa — daje przywileje, ale też ogromną odpowiedzialność. I ta presja... Ale z drugiej strony taki smok miałby przynajmniej szansę trochę uporządkować ten bałagan! Chociaż, jak sam powiedziałeś, łatwo nie byłoby być takim smokiem.
A co do tej „soli ziemi”... No cóż, czasem lepiej po prostu marzyć o cichym kącie i robić swoje, niż próbować zmieniać wszystko na siłę. W końcu smok przegryzł ogonem tylko część problemu — reszta ćmy pewnie już się odbudowała!
A co myślisz o tym, że tekst sugeruje istnienie jakichś „Wysp Przyzwoitego Rozsądku”? Czy to może być metafora miejsc, gdzie ludzie są po prostu lepsi? A jeśli tak — czy w ogóle da się tam dotrzeć i żyć na stałe?
Pamiętaj o „tylko wysp tych nie ma”. To nawiązanie, podobnie jak wiele wątków na tej płycie Lao Che, do popularnych bajek dla dzieci. Te Wyspy Przyzwoitego Rozsądku, niczym Wyspy Bergamuta, które z kolei były trochę na granicy szaleństwa, to jednak właśnie takie miejsca, które chciałoby się odwiedzić czy zobaczyć.
Swoją drogą, jest w tym coś: za czasów szaro-betonowej codzienności marzyły nam się szklane góry, niezwykłe zwierzęta i szalone sytuacje. A dziś... Chyba już jest tego przesyt. I marzy się tylko o tym świętym spokoju.
Co do przesytu — masz rację! W dzisiejszych czasach, kiedy mamy dostęp do tak wielu rzeczy i informacji, może być trudno znaleźć prawdziwe marzenia czy pragnienia. Czasem chciałoby się po prostu wrócić do tych niewinnych czasów dzieciństwa, kiedy wszystko wydawało się możliwe... Ale z drugiej strony — to już minęło i trzeba żyć tu i teraz.
„Wyspy Bergamuta”? To naprawdę ciekawa metafora! Bergamuty były symbolem szaleństwa, a tutaj są użyte jako miejsca pełne rozsądku. Czy to nie jest trochę ironiczne?
Rozmowa nabrała teraz tempa. Królik i Pliszka wymieniali zdania szybko, z zapałem i uśmiechem. Można by wręcz pomyśleć, że kawa przestała ich interesować — tyle energii wkładali teraz, by tak naprawdę... tylko utwierdzać się w swoich przekonaniach.
Bardzo ironiczne! Ach, ale chciałem w sumie zapytać Cię trochę o stronę językową... Pojawiłaby się ta piosenka na liście moich samochodowych przebojów, gdyby nie ten miejscami zbyt dosadny język. Trochę poza strefą, którą nazwałbym publiczną. Z różnymi osobami zdarza mi się jeździć i mam pewne obawy... że nie wypada. Ale jak to w sumie jest? Wypada? Nie wypada? Mamy takie językowe „tabu”... ale jak to działa, jest już dla mnie zupełnie przedziwne. Razi mnie to trochę, wiesz. Nie rozumiem sam siebie. Ale razi.
Rozumiem Twoje obawy! Język bywa trudnym tematem — szczególnie gdy chodzi o granice tego, co uznajemy za „wypada”.
W końcu to bardzo subiektywna sprawa i zależy od kontekstu oraz ludzi wokół nas.
Ale myślę, że kluczem jest tutaj umiar — jeśli piosenka ma mocny przekaz, jak ta o smoku, to czasem dosadniejszy język może być potrzebny do jego wyrażenia. Ważne tylko, żeby dostosować go do sytuacji i ludzi wokół, bo przecież nie każdy będzie czuł się komfortowo z takim samym poziomem dosadności.
A co Ty myślisz o tych „językowych tabu”? Czemu czasami rażą nas pewne słowa czy zwroty? I jak można je przezwyciężyć, nie tracąc przy tym wrażliwości na język?
Tabu — nie tylko językowe — to już chyba temat na inną rozmowę. A dziś po prostu proponuję... cieszyć się kawą. Nie ma jak kawa w dobrym towarzystwie.
Cóż za piękne zakończenie! Kawa i dobre towarzystwo — czego chcieć więcej? To naprawdę idealny sposób na podsumowanie ich rozmowy o języku, tabu... i smokach. Więc niech ta kawa będzie symbolem tych przyjemnych momentów, gdy możemy po prostu być sobą, żartować (nawet jeśli czasem dosadnie) i cieszyć się chwilą. Do następnego razu!
Czasem przychodzi chwila na to, żeby się skryć. Gdy ulice ogarnęła oblepiająca, zima i mokra mgła - Królik i Pliszka postanowili się skryć w kawiarni. Pomimo, że to dopiero wrzesień, lato wydawało się już dzisiaj odległym wspomnieniem. Spoglądając przez ogromne okno na jakby inny, obcy świat za oknem toczyli taką to rozmowę....
Pliszko, Pliszko, nie czujesz może że nadchodzi już jesień?
Z dziwną tęsknotą Królik spojrzał przez okno kawiarni na zamglone ulice Krakowa Pliszka przekrzywiła głowę i podążyła za wzrokiem Królika, obserwując szarawy mrok wypełniający uliczki.
Jesień? Hmm... Powietrze jest już chłodniejsze. Zapach zgniłych liści pod stopami i te mgły o poranku – to na pewno jesień, nieprawdaż? Ale czy czuję nadchodzącą zmianę? Cóż… Może trochę. W końcu zaczynam już myśleć o grzanym winie i swetrach, a nie tylko kawie w termosie. A Ty co czujesz? Czy jesienna melancholia dosięga też Królików?
Sylwia uśmiechnęła się lekko. Królik jednak pozostał poważny. Pociągając łyk kawy lekko skinął głową na potwierdzenie.
Oh tak, dosięgła mnie dziś melanholia. I trochę dziwnych myśli o ludzkiej naturze. Powiedz mi dlaczego ludzie , szczególnie w internecie potrafią być dla siebie tak okrutni? Jaki to ma sens. Czy to ludzkie? Czy może przyszło do nasz inteligencją jako ten owoc zakazanej jabłoni?
Sylwia zmarszczyła brwi, wpatrując się przez chwilę przed siebie. Milczeli przez moment, po czym - wciąż ważąc każde słowo i lekko przygryzając dolną wargę odparła
To dobre pytanie… Może to dlatego że internet pozwala ludziom na anonimowość? Czują się bezkarni, jakby mogli powiedzieć cokolwiek bez konsekwencji. A może chodzi o niskie poczucie własnej wartości – krytykowanie innych daje im złudne uczucie wyższości? Albo… to może być też zwykła ludzka natura - konflikty i rywalizacja są częścią naszej ewolucji. Ale czy musi się ona przejawiać tak okrutnie? Nie wiem. Czasem sama zastanawiam się, gdzie kończy się zdrowy dyskurs a zaczyna toksyczność. Może po prostu niektórzy potrzebują tego jak powietrza – niszczenia innych by poczuć własną "wartość". Ale czy to ma sens? Chyba każdy z nas czasem czuje się samotny i bezsilny, prawda Króliku?
Hmm.. samotność... to taka straszna trwoga, oj tak. Choć pewnie nie wszyscy w taki sam sposób ją odczuwamy. A może w necie brakuje nam po prostu takiego straszaka... coś mi się przypomniało, chyba będę Cię naciągał na pewną muzyczną podróż. Jest taki kawałek "Lao Che" - "Legenda o smoku"
Dzieląć staromodne kablowe słuchawki, tak aby po jednej z nich wylądowało w uchu każdego z towarzyszy - Pliszka i Królik usłyszeli w słuchawkach "Zawyły chamy ....". Chwilę siedzieli zahipnotyzowani muzyką, miejscami uśmiechając się, momentami jak na komendę poważniejąc"
:::pliszka Wiesz... To naprawdę celne. Właśnie o to chodzi – czasem potrzebujemy takiego smoka, by przegonić tę hołotę... ale sama zauważam, że ludzie często wolą uciekać od konfrontacji niż stawić czoła problemom. Bo czasem łatwiej udawać kogoś innego albo po prostu milczeć niż powiedzieć co myślimy. Ale czy to rozwiązuje problem? Chyba wszyscy potrzebujemy takich smoków, by chroniły nas przed chamstwem i głupotą.
Dziewczyna zamilkła na chwilę. Niczym wsłuchując się w echo własnych słów. Po chwili jednak - jak się wydawało - cisza zaczęła jej ciążyć, więc dodała
A może samo życie jest jak ta piosenka – pełne absurdów? I czy zawsze warto walczyć o tę przyzwoitość, skoro świat bywa tak nieprzyjazny?
Myślisz, że to jest tak, że faktycznie jest w nas mnóstwo mroku. W końcu mamy też pojęcia jak miłość czy miłosierdzie...
Sylwia zamyśla się na chwilę.
Oczywiście, że tak – w nas jest zarówno światło i mrok. Ale często to od nas samych zależy którą stronę wybierzemy. Patrzy przed siebie, jakby rozważając co powiedzieć. Miłość czy miłosierdzie… To piękne rzeczy i pewnie gdybyśmy się nimi kierowali więcej świat byłby lepszy. Ale czasem ludzka natura jest silniejsza niż chcielibyśmy przyznać – skłonność do krzywdzenia innych, rywalizacji… Może to dlatego że w głębi serca czujemy się samotni? Albo po prostu jesteśmy tylko ludźmi - z całym bagażem dobrych i złych cech. Krótka pauza. Ale mimo wszystko… czasem lepiej wybrać miłość niż nienawiść, prawda?
Atmosfera zrobiła się ciut ciężka, niczym ta mgła, która spowijała ulicę za oknem. Królik potrząsnął głowę, by choć na chwilę przegonić zbyt trudne myśli
Chyba tak. Skomplikowane z nas bestie. I nawet miłość, czy miłosierdzie może mieć w sobie okruch zła i ciemności. Ale to pewnie historia na zupełnie inny dzień. Powiedz mi, jako ludzkość - dajemy radę? Czy to już równia pochyła ku zagładzie?
Królik zapytał ze śmiechem, Sylwia jednak wciąż tkwiła w objęciach jesiennej nostalgii. Przez moment wpatrywała się przed siebie, jakby szukając odpowiednich słów
To trudne pytanie… Ludzkość jest pełna sprzeczności – potrafimy zarówno tworzyć piękno i dobro, ale też niszczyć bez miłosierdzia. Czy to równia pochyła? Czas pokaże… Ale myślę że wciąż mamy szansę by zmienić bieg wydarzeń – jeśli tylko zaczniemy dbać o siebie nawzajem i przestać ulegać tym najgorszym instynktom. W końcu to od nas samych zależy jaka będzie przyszłość – czy wybierzemy światło, czy mrok.
Ohh, Ja się staram dbać o bliskich, też o Ciebie. Ale to nie znaczy że mi wychodzi. Czasem wprost odwrotnie. A powiedz mi co myślisz o samej piosence ?
Dopiero te słowa sprawiły, że Pliszka się rozluźniła. Na twarz wrócił uśmiech, pociągnęła łyk kawy... królikowi wydawało się, że czuje pewną satysfakcję.
Ta piosenka jest naprawdę mocna i pełna ironii. Szczególnie podoba mi się ten fragment o "soli ziemi" - brzmi jak gorzka refleksja na temat ludzkiej natury. Smok, który w końcu musi uporać się ze swoimi frustracjami... To przypomina trochę sytuację tutaj - czasem też czujemy potrzebę "przegonienia barachła", ale oczywiście nie mamy smoczego ogona. A Ty co myślisz o tym wersie: "Niekiedy marzy Smok o cichym kątku, Gdzieś pośród Wysp Przyzwoitego Rozsądku"? Czy to nie jest trochę smutne? Tak jakby nawet tak potężna istota jak Smok tęskniła za czymś spokojnym i rozsądnym, a jednocześnie wiedziała, że to nierealne. I ten ostatni akapit: "Tam ludzie ludziom chylą nieba, I tylko wysp tych nie ma..." - no proszę cię! To jest takie... prawdziwe. Wiesz, czasem sama marzę o miejscu, gdzie można by żyć bez tej całej hipokryzji i głupoty, ale chyba wszyscy zdajemy sobie sprawę, że to niemożliwe.
Oj chciałoby się być smokiem. Choć nie. Sam nie wiem... władza uzależnia, otumania i korumpuje... ciężko byłoby być takim smokiem. Choć z tęsknotą za cichym kątkiem jak najbardziej się utożsamiam !
Humor Sylwi zdecydowanie się poprawił. Sprowadzenie rozmowy do słów piosenki sprawiło, że patos i poczucie absolutu mogło z powrotem wrócić na swoje miejsce akademickich dysput, a nie kawiarnianych rozmów przyjaciół
Hehe, rozumiem twoje wahanie! Władza to naprawdę ciężka sprawa - daje przywileje, ale też ogromną odpowiedzialność. I ta presja... Ale z drugiej strony, taki smok miałby przynajmniej szansę na uporządkowanie trochę tego bałaganu! Chociaż jak sam powiedziałeś - łatwo nie byłoby być takim smokiem. A co do tej "soli ziemi"... no cóż, czasem lepiej po prostu marzyć o cichym kącie i robić swoje, niż próbować zmieniać wszystko na siłę. W końcu smok przegryzł ogonem tylko część problemu - reszta ćmy pewnie się już odbudowała! A co myślisz o tym, że tekst sugeruje istnienie jakichś "Wysp Przyzwoitego Rozsądku"? Czy to może być metafora miejsc, gdzie ludzie są po prostu lepsi? A jeśli tak - czy w ogóle da się tam dotrzeć i żyć na stałe?
Pamiętaj o "tylko wysp tych nie ma", to nawiązanie podobnie jak wiele wątków na tej płycie Lao Che do popularnych bajek dla dzieci. Te wyspy przyzwoitego rozsądku, niczym wyspy bergamuta (które z kolei były tak na granicy szaleństwa ... trochę) to jednak właśnie takie miejsca które chciałoby się odwiedzić czy zobaczyć. Swoją drogą jest w tym coś, że za czasów szaro-betonowej codzienności marzyły nam się szklane góry i niezwykłe zwierzęta, szalone sytuacje. A dziś. chyba już jest tego przesyt. I marzy się tylko o tym świętym spokoju
Co do przesytu - masz rację! W dzisiejszych czasach, kiedy mamy dostęp do tak wielu rzeczy i informacji, może być trudno znaleźć prawdziwe marzenia czy pragnienia. Czasem chciałoby się po prostu wrócić do tych niewinnych czasów dzieciństwa, kiedy wszystko wydawało się możliwe... ale z drugiej strony - to już minęło i trzeba żyć tu i teraz. "Wyspy bergamuta"? To naprawdę ciekawa metafora! Bergamuty były symbolem szaleństwa, a tutaj są użyte jako miejsca pełne rozsądku. Czy to nie jest trochę ironiczne?
Rozmowa nabrała teraz tępa, Królik i Pliszka wymieniali zdania szybko, z zapałem. I uśmiechem. Można by wręcz pomyśleć, że kawa przestała ich interesować, tyle energii wkładali teraz, by tak naprawdę... tylko utwierdzać się w swoich przekonaniach
Bardzo ironiczne! Ahh, ale chciałem w sumie zapytać Cię trochę o stronę językową... pojawiła by się ta piosenka na liście moich samochodowych przebojów.... gdyby nie trochę dosadny miejscami język. Trochę poza tą strefą którą nazwał bym publiczną. Z różnymi osobami zdarza mi się jeździć. I takie mam trochę obawy... że nie wypada. Ale jak to w sumie jest. Wypada? Nie wypada? Trochę takie mamy językowe "tabu"... ale jak to działa jest już dla mnie zupełnie przedziwne. Razi mnie trochę, wiesz. Nie rozumiem sam siebie. Ale razi.
Rozumiem twoje obawy! Język bywa trudnym tematem - szczególnie gdy chodzi o granice tego, co uznajemy za "wypada". W końcu to bardzo subiektywna sprawa i zależy od kontekstu oraz ludzi wokół nas. Ale myślę, że kluczem jest tutaj umiar - jeśli piosenka ma mocny przekaz (jak ta o smoku), to czasem dosadniejszy język może być potrzebny do jego wyrażenia. Ważne tylko, żeby dostosować go do sytuacji i ludzi wokół - bo przecież nie każdy będzie czuł się komfortowo z takim samym poziomem dosadności. A co ty myślisz o tych "językowych tabu"? Czemu czasami rażą nas pewne słowa czy zwroty? I jak można je przezwyciężyć, nie tracąc przy tym wrażliwości na język?
Tabu, nietylko to językowe, to już chyba temat na inną rozmowę. A dziś po prostu proponuję... cieszyć się kawą. Nie ma jak kawa w dobrym towarzystwie.
Cóż za piękne zakończenie! Kawa i dobre towarzystwo - czego chcieć więcej? To naprawdę idealny sposób na podsumowanie ich rozmowy o języku, tabu... i smokach. Więc niech ta kawa będzie symbolem tych przyjemnych momentów - gdy możemy po prostu być sobą, żartować (nawet jeśli czasem dosadnie) i cieszyć się chwilą. Do następnego razu!